Grote mond

Ik heb mijn vrouw verteld, dat ik graag zou willen hardlopen. Haar antwoord was: “moet je doen”. Ik en mijn grote mond…

Vandaag ben ik een winkel binnengelopen op jacht naar loopschoenen. Grote megastore. Met groot bedoel ik erg groot. Dit soort winkels heeft één nadeel – wat je ook zoekt, je begint altijd in de verkeerde hoek. Dan sta ik eindelijk voor het rek met hardloopschoenen. Met enthousiasme en zonder enige kennis van zaken heb ik de schoenen bestudeerd. Daarna ben ik weggelopen. Zonder schoenen en met twijfel. Buiten stond mijn vrouw als een lijfwacht te wachten. Ik heb haar aangekeken en met de woorden “ik ga het nog één keer proberen”, keerde ik terug. Helaas stond er dit keer vlakbij het schoenenrek een verkoopster. Ja hoor, als je ze nodig hebt, dan zijn ze niet te vinden. Ik hoopte, dat ik niemand zou vinden en daar staat ze. Ze had en tijd en wilde mij graag helpen. Geen uitweg meer.

Ik moest vertellen op welk soort bodem wilde ik lopen. Oooo…, dus daarop moet je ook letten. Nog paar vragen en dan sta ik ineens in hardloopschoenen. En nu? Ik moest even een rondje door de winkel lopen. Tussen kledingrekken en met rare blikken van andere klanten heb ik een rondje gemaakt. Het voelde goed. De schoenen hebben vering en het voelt alsof ik op de maan loop. Inmiddels is mijn vrouw met kinderen aangekomen. De kinderen roepen: “mooie schoenen papa!”. Natuurlijk vinden ze ze mooi. Ze glimmen en ‘schreeuwen’ met rode accenten. Het besluit valt snel. Ik neem ze. Nog twee paar speciale sokken gekocht en dan sta ik buiten. De eerste stap is gezet. Het eerste rondje gedaan.