Interval intensief

Tijdens het inlopen heb ik weer een bekend probleem. Mijn rechter kuit doet wat pijn. Na wat rekken, gaat het beter. Ik heb wel een tendens om mijn rechter voet te spannen. Het lijkt of de rechterschoen niet helemaal goed zit. Ligt het aan de schoen of aan mijn voet? Tijdens de volgende trainingen ga ik daarop letten.

Na 10 minuten inlopen kan ik met intervallen beginnen. Als mijn baan heb ik één van de lanen in het park gekozen. Dat is een zeer praktische keuze. Op Google Earth heb ik een tracé opgemeten en dat was de meest overzichtelijke route.

De eerste twee intervallen gaan erg goed. Vanaf fr derde interval gaat het iets moeizamer. Ik heb niets anders verwacht. Ik heb geen flauw idee of of ik D2/D3 loop. Ik heb geen hartslagmeter en weet niet hoe snel ik loop. In het begin loop ik waarschijnlijk te snel. Bij de zevende interval komt een crisis. ‘Ik ga nog de achtste interval doen en dan ga ik naar huis’ denk ik dan. Als ik voor mij kijk lijkt het alsof ik helemaal niet beweeg. Daarom kijk ik naar de grond. Dan merk ik dat er toch behoorlijk snelheid in zit.  Aan het einde van de achtste interval is mijn adem erg zwaar en begint te piepen. Zelfs de witte grote hond die aan de kant van de weg ligt, doet zijn kop omhoog en bestudeert mij aandachtig. ‘Als ik nog de negende interval doe, dan ben ik dichter bij huis’. ‘Het zou natuurlijk zonde zijn om op de negende interval te stoppen’. Die tiende heb ik dus ook binnen gehaald. Tussen de laatste drie intervallen houd ik langere – ca. 5 minuten – pauzes. Ik merk gelijk, dat het kouder wordt. Alleen wandelen is niet voldoende om mij warm te houden. De laatste 5 minuten loop ik in een rustig tempo richting huis. Na zo’n intensieve tranig kan ik nog steeds lopen. Ik vind het erg bijzonder.

DOM! DOM! DOM!
Ik heb het te ambitieus aangepakt. Ik heb totale interval in D2/D3 gelopen en dat was juist niet de bedoeling. Volgend keer moet ik beter de opdrachten lezen.