Eigen wedstrijd

Ik moet vandaag 25 minuten in D2 gaan lopen. Dan maar proberen om het 5 km parcours te lopen die op 20 september als wedstrijd parcours geld. Kan ik gelijk kijken wat mijn tijd op 5 km is. Eerst 5 minuten inlopen. Gelijk daarna begin ik mijn eigen ‘wedstrijd’ te lopen. Ik begin erg dapper. Te dapper. Ik probeer de juiste snelheid te vinden, maar wat is juist. Ik voel me een beetje houterig. Zou dat door de lagere temperatuur komen? Ik moet me meer in warming-up verdiepen, maar dat is nu te laat. Ik race tegen de klok. Ik kom vrij veel andere hardlopers tegen, maar ze lopen allemaal de andere kant op. Ik heb dus niemand om mijn snelheid eventueel te kunnen bijstellen. Lastig. Ik let dan op mijn adem, om mijn tempo te bepalen.

De route is vrij frustrerend. Soms loop ik langs punten die ik pas over aantal minuten kan bereiken. Er zit ook een bottleneck en dat niet zo ver na de start. Het lijkt mij erg storend als iemand te langzaam voor jou loopt.

In de verte zie ik een groep hardlopers, die wandelen. Ik weet, dat ik bekeken wordt. Even een goede houding, wat versnelling – kijk hoe goed ben ik! Binnenin vraag ik mij af hoe lang ik het nog redt . Ik ben uit het zicht en dan stort iets in mij in. Te weinig lucht. Ik wandel even. Na ruim een minuut ga ik verder. Ik ga toch niet opgeven. Ik ben er bijna. Na een ‘rust’ moment gaat het weer makkelijk. Nog een reden om meer aandacht aan warming-up te besteden.

Ik haal de finish. De 5 kilometer in 28,58 minuten. Het is geen wereldrecord, maar ik ben wel tevreden. Dit heb ik na 6 trainingen bereikt. Eigenlijk ben ik erg trost op mijzelf. In een sms’je moedigt mijn zwager mij aan om rond Pasen de halve marathon te gaan lopen. Het lijkt mij nog te ambitieus, maar ik hou het in mijn achterhoofd…