Ik heb lang niet gelopen. Hoe zou het dan gaan? Ben ik helemaal achteruit gegaan of is mijn conditie toch iets beter gebleven? Na een paar eerste stappen was het al duidelijk. Het gaat makkelijk. Gelukkig maar. Het gaat soepel en vermoeidheid blijft weg. Mooi. Misschien lukt het om mijn snelheid boven 10 km per uur te krijgen. Alles gaat zo makkelijk. Dan draai ik me om om terug naar huis te rennen. Wind! Tegen wind! Daar gaat die snelle tijd van mij. Ik was de wind even vergeten. Helaas mijn snelheid zat op 9,5 km/h. Het is dus weer niet gelukt, maar ik heb heerlijk gelopen. Vanaf volgend week ga ik proberen mijn schema weer op te pakken.
Ik moet vandaag 25 minuten in D2 gaan lopen. Dan maar proberen om het 5 km parcours te lopen die op 20 september als wedstrijd parcours geld. Kan ik gelijk kijken wat mijn tijd op 5 km is. Eerst 5 minuten inlopen. Gelijk daarna begin ik mijn eigen ‘wedstrijd’ te lopen. Ik begin erg dapper. Te dapper. Ik probeer de juiste snelheid te vinden, maar wat is juist. Ik voel me een beetje houterig. Zou dat door de lagere temperatuur komen? Ik moet me meer in warming-up verdiepen, maar dat is nu te laat. Ik race tegen de klok. Ik kom vrij veel andere hardlopers tegen, maar ze lopen allemaal de andere kant op. Ik heb dus niemand om mijn snelheid eventueel te kunnen bijstellen. Lastig. Ik let dan op mijn adem, om mijn tempo te bepalen.
De route is vrij frustrerend. Soms loop ik langs punten die ik pas over aantal minuten kan bereiken. Er zit ook een bottleneck en dat niet zo ver na de start. Het lijkt mij erg storend als iemand te langzaam voor jou loopt.
In de verte zie ik een groep hardlopers, die wandelen. Ik weet, dat ik bekeken wordt. Even een goede houding, wat versnelling – kijk hoe goed ben ik! Binnenin vraag ik mij af hoe lang ik het nog redt 
. Ik ben uit het zicht en dan stort iets in mij in. Te weinig lucht. Ik wandel even. Na ruim een minuut ga ik verder. Ik ga toch niet opgeven. Ik ben er bijna. Na een ‘rust’ moment gaat het weer makkelijk. Nog een reden om meer aandacht aan warming-up te besteden.
Ik haal de finish. De 5 kilometer in 28,58 minuten. Het is geen wereldrecord, maar ik ben wel tevreden. Dit heb ik na 6 trainingen bereikt. Eigenlijk ben ik erg trost op mijzelf. In een sms’je moedigt mijn zwager mij aan om rond Pasen de halve marathon te gaan lopen. Het lijkt mij nog te ambitieus, maar ik hou het in mijn achterhoofd…
Na de eerste 300 meter verwachtte ik trouwe supporters langs mijn route. Ik zag ze in de verte… in de speeltuin… spelen. Toen ze mij zagen renden ze naar mij toe. Ze stonden aan de kant van de weg en klapten. Dat gedrag van de supporters hebben ze tijdens een wedstrijd gezien. Sinds die tijd moeten we ook klappen als onze kinderen rennen 
. Het support moment van mijn vrouw en de kinderen was erg leuk. Na die leuke ontmoeting moest ik verder en dat was niet zo makkelijk.
Mijn rechter kuit doet pijn vanaf het begin. Mijn linker voet doet ook pijn. Ik probeer beide voeten ontspannen te houden. Het helpt. Beide pijnen verminderen. Op de tweede kilometer ben ik op mijn 13 minuten gekomen. Geen verbetering vandaag, maar dat hoeft ook niet. Ik wil 40 minuten continu rustig hardlopen. Voor mij is het veel belangrijker om het uit te houden dan snel te zijn. Na 2,3 km zie ik weer mijn trouwe supporters. Die tweede ontmoeting was een verrassing voor mij. Even zwaaien naar elkaar en ik ga verder. Mijn benen doen bijna geen pijn, maar het gaat nog steeds iets moeizaam. Vanuit een ander straatje verschijnt een andere hardloper voor mij. Hij loopt zo’n 50 meter voor mij. Omdat we in bijna hetzelfde tempo lopen, is het een leuke aanmoediging. Maar wacht even. Volgens mij kom ik dichter bij hem. Hij versnelt nog even, maar daarna kan ik hem inhalen. Met groot gemak. Ik merk dat het rennen erg makkelijk gaat. Alle pijn is weg. Ik heb het gevoel, dat ik eindeloos kan hardlopen. Ik maak nog een extra rondje, maar er komt geen vermoeidheid. Ik stop toch. Na mijn vorige training moet ik rustiger doen. Ik heb 6,7 kilometer in 47 minuten gelopen met een gemiddelde snelheid van maar 8,6 km/h. Ik heb toch een grote vooruitgang geboekt. Tot vandaag toe dacht ik, dat ik niet langer dan 25 minuten kan lopen. Nu weet ik zeker, dat ik het langer kan volhouden. YES!
Tijdens het inlopen heb ik weer een bekend probleem. Mijn rechter kuit doet wat pijn. Na wat rekken, gaat het beter. Ik heb wel een tendens om mijn rechter voet te spannen. Het lijkt of de rechterschoen niet helemaal goed zit. Ligt het aan de schoen of aan mijn voet? Tijdens de volgende trainingen ga ik daarop letten.
Na 10 minuten inlopen kan ik met intervallen beginnen. Als mijn baan heb ik één van de lanen in het park gekozen. Dat is een zeer praktische keuze. Op Google Earth heb ik een tracé opgemeten en dat was de meest overzichtelijke route.
De eerste twee intervallen gaan erg goed. Vanaf fr derde interval gaat het iets moeizamer. Ik heb niets anders verwacht. Ik heb geen flauw idee of of ik D2/D3 loop. Ik heb geen hartslagmeter en weet niet hoe snel ik loop. In het begin loop ik waarschijnlijk te snel. Bij de zevende interval komt een crisis. ‘Ik ga nog de achtste interval doen en dan ga ik naar huis’ denk ik dan. Als ik voor mij kijk lijkt het alsof ik helemaal niet beweeg. Daarom kijk ik naar de grond. Dan merk ik dat er toch behoorlijk snelheid in zit. Aan het einde van de achtste interval is mijn adem erg zwaar en begint te piepen. Zelfs de witte grote hond die aan de kant van de weg ligt, doet zijn kop omhoog en bestudeert mij aandachtig. ‘Als ik nog de negende interval doe, dan ben ik dichter bij huis’. ‘Het zou natuurlijk zonde zijn om op de negende interval te stoppen’. Die tiende heb ik dus ook binnen gehaald. Tussen de laatste drie intervallen houd ik langere – ca. 5 minuten – pauzes. Ik merk gelijk, dat het kouder wordt. Alleen wandelen is niet voldoende om mij warm te houden. De laatste 5 minuten loop ik in een rustig tempo richting huis. Na zo’n intensieve tranig kan ik nog steeds lopen. Ik vind het erg bijzonder.
DOM! DOM! DOM!
Ik heb het te ambitieus aangepakt. Ik heb totale interval in D2/D3 gelopen en dat was juist niet de bedoeling. Volgend keer moet ik beter de opdrachten lezen.
De twee dagen rust heb ik niet helemaal rustig gehouden. Ik kan het niet. Bovendien zijn we vanmiddag met hele gezin naar Kasteel de Haar geweest. Naast hardlopen heb ik nog een andere hobby die geocaching heet. Helaas we hebben de eer gekregen om als eerste team zich als ‘not foud’ te moeten declareren. Het ging niet goed vanaf het begin en daardoor hebben we veel kilometers te voet afgelegd. Vanavond moet ik weer hardlopen en ik ben nu al op…
Wat ik vandaag doe lijkt echt op hardlopen. Ik zet wat langere stappen en ik kan ook nog steeds ademen. Mijn rechte kuit doet wat pijn. Even rekken en kan ik verder. De eerste twee kilometer heb ik in 15 minuten gelopen. Dat is verbetering van 25% ten opzichte van woensdag. Een minder leuke feit is de pijn die mijn darm veroorzaakt. Die pijn komt altijd precies na een kwartier lopen. Heb ik ooit als kind een horloge gegeten of zo? Na een halve minuut kan ik weer verder. De pijn komt niet meer terug. De 20 minuten in D2 lopen gaat ook goed. Ik merk duidelijk verbetering van mijn conditie ten opzichte van het begin van de week. Dat voelt goed.
Welke schema moet ik kiezen om een goede start te maken? Hoe vaak, hoe lang en hoe intensief moet ik hardlopen? Met deze vraag heb ik wat websites bezocht. Op hardloopschema.nl heb ik een lijst met trainingsschema’s gevonden. Daarvan heb ik voor een schema “van 0 naar 20 minuten (matig snelle opbouw met 3 x trainen p/w)” gekozen. Na tien weken zou ik 20 minuten moeten kunnen hardlopen. Het klinkt goed.
Geadviseerde hardloperstatus:
Je hebt zeer weinig tot geen hardloopervaring. Klopt.
Je bent een beginnende hardloper. Ja.
Je bent blessurevrij en niet blessuregevoelig. Het eerste antwoord is ja. Het tweede weet ik niet.
Morgen ga ik beginnen.
Recente reacties