Voorbereiding

Als een soort aanmoediging heb ik nog voor het avondeten mijn hardloop kleren aangetrokken. Mijn sportbroek (een lelijke bruine broek die ik voor wadlopen heb gekocht; de bedoeling was om die daarna weg te gooien; pech wilde, dat die schoon werd), een rood T-shirt en prof-hardloopsokken. Ik heb nog in de spiegel gekeken en vond, dat het beslist niet bij elkaar paste. De kleurstelling was vreselijk. Aan de andere kant, het gaat niet om de vorm, maar om de inhoud. Toch? Toen ik mij aan mijn kinderen liet zien, vroeg mijn dochter van vijf: “heeft papa geen kleren die wel bij elkaar passen?”. Ik heb snel een ander t-shirt aangetrokken. Blauw. Die combinatie werd door mijn kinderen beter gevonden.

We hebben de kinderen naar bed gebracht. Ik wilde liever zelf naar bed gaan in plaats van hardlopen. Ik was erg moe. De kinderen vonden het spannend, dat hun papa ging rennen. Ze wilden het graag zien. Ik maakte nog even een grap, dat ik mama ging bellen als ze mij met de auto moest komen ophalen. Ze wilden dan beslist mee. Wat willen ze zien? Een uitgeputte vader die geplakt op de straat ligt? Mooi niet!

Geen smoes meer. De kinderen liggen op bed. Avond eten is al gezakt. Mijn vrouw moedigt mij aan (lees: gooit weg) om te gaan beginnen. Geen keuze dus. Ik heb ook wel veel zin in.