Eerste 30 minuten

In mijn schema staat, dat ik in een rustig tempo 30 minuten moet hardlopen. Dat is best vreemd, als ik na 10 weken 20 minuten in een rustig tempo zal moeten lopen. Het zal best. Ik ga het even proberen.

Toen ik buiten de poort stond durfde ik nog niet te rennen. “Wat als ik na 20 meter niet meer kan bewegen? Dan kom ik zeker één van de buren tegen.” Om de wet van Murphy* niet in werking te laten komen heb ik besloten om eerst te gaan wandelen naar een rustiger plaats.

Als beginner sta je nog met twee vragen. Welke route moet ik kiezen en hoe ver kan ik gaan? Die route is voor plezier en gemak. Afstand is belangrijk om toch op redelijk tijd terug naar huis te keren. Ik besluit rondjes te lopen dichtbij mijn huis. Gelukkig is mijn woonomgeving vol natuur. Dan kan ik genieten van rust en prachtige uitzichten. Ander geluk ligt in het weer. Het is droog en lekker warm.

De eerste 15 minuten gaat het goed. Ik houd een rustig tempo aan. Helaas heb ik na het eerste kwartier een scherpe pijn aan de linkerkant van mijn buik. Mijn darm. Na een minuutje wandelen kon ik verder. Ik zie andere renners voorbij schieten. Ooit kan ik het ook, denk ik dan. De eerste 30 minuten zijn voorbij. Ik heb 3,7 km gelopen. Ik ben moe, maar ik voel me erg goed. Hier en daar heb ik pijn. De meeste pijn doen mijn… armen en handen. Morgen wordt duidelijk hoe groot de schade is die ik heb opgelopen.

De vierde wet van Murphy stelt dat hoe groter het wonder is, hoe minder mensen kijken. Ik heb het gered, maar niemand heeft het gezien! Deze wet is dus waar…

*
# De eerste wet van Murphy stelt dat als er iets fout kan gaan, het ook daadwerkelijk fout gaat.
# De tweede wet van Murphy stelt dat de fout altijd op het meest onaangename moment gebeurt.